son zamanlarda...

taksim'den hala güneş varken geçtim.

kitapçıya uğradım. başkasına başladığım için henüz bitiremediğim kitaplarıma iki tane daha ekledim.

kapıya asılmış kültablasını beğendim.

keşke çizgi romanlar, en azından küçük bir bölümü, yine burada satılsaydı diye düşündüm.

yeniden sigara sarmaya başladım.

varlığımdan habersiz yalnız insanlar bulup deklanşöre bastım.

düğüne gittim.
gelin ve damatla çok ilgilenmedim...

yanımda oturanlar daha çok ilgimi çekti.
uzun süredir görmediğim insaları gördüm.

ve görmeyi düşünmediğim, fotoğrafları dışında hiç bir şeyleriyle ilgilenmediklerimi.

yeşilköy'de bir pazar günü, yeri geldiğinde seksi fotoğraflar için de tıklayabileceğimi fark ettim.

Hokus Domesticus

Küçükken yaşadığım yerde sihirbaz bir komşumuz vardı. Daha doğrusu ben onu sihirbaz sanıyordum. Çünkü balkonunda güvercinler, tavşanlar ve çiçekler vardı. O zamanki tahminlerim, adamın evindeki dolapta da ikiye bölmek için kadın beslediği yönündeydi. Adamı hiç sihirbazlık yaparken görmemiştim. Zaten yaşlıca, saçı sakalı birbirine karışmış biriydi. Onu ne zaman balkonda görsem, üzerinde kirli bir atlet ve dizleri çıkmış pijamaları olurdu. Hayalimdeki sihirbaz tarifine hiç uymuyordu ama olsundu. Kim bilir sihirbazlık yaptığı saatlerde ne kadar şık bir adama dönüşüyordu. Öyle olmalıydı elbette. Silindir şapkasını o iğrenç pijamayla giyecek hali yoktu ya.

Komşuyu aslında balkon dışında bir yerde görmüş de değildim. Ama o kadar istiyordum ki güzel kıyafetlerini giyip sokakta, tam bizim balkonun önünde muhteşem bir gösteri yapmasını. Tabi öyle bir şey yapamazdı. Çünkü o zaman yaşadığım mahallenin bir ucunda, adamın tavşanlarına bile tecavüz edebilecek kadar iğrenç serseriler, diğer ucundaysa güvercinleri bile sihirli oldukları için taşlayabilecek yobazlar vardı. Dolayısıyla Büyük Sihirbaz Komşumento (ona bu ismi uygun bulmuştum) hiçbir zaman sokakta gösteri yapamayacak, her zaman büyük salonlara ve renkli sahne ışıklarına mahkum olacaktı. Biraz düşününce bu pek de kötü bir kader gibi görünmüyordu.

Annem onun sihirbaz değil, sadece kendi halinde bir adam olduğunu söylüyordu. Tabi ki buna inanmıyordum. Adamın mahalle baskısından korunmak için pijamayla dolaştığından, geceleri evden gizlice çıkıp sihirbazlık yaptığından öyle emindim ki. Bir gün güvercinlerini beslemek için balkona çıktığında “Sırrınızı biliyorum” dedim.

“Ne sırrı?”

Elbette aşağıda sarıklı, cübbeli adamlar varken “Sihirbaz olduğunuzu” demeyecektim. Kim bilir ne zor şartlarda sihirbazlık eğitimini tamamlamış olan, el alemi eğlendirmek için üç kuruşa sanat icra eden bu güzel adamı ele vermeyecektim. Aşağıdakiler adamın ne yaptığını duyarlarsa kesin eve dalar, adamı sihirli kutuya koymadan ikiye bölerlerdi maazallah. Ben de el hareketleri yaparak “Anlarsınız ya” diye cevap verdim.

Anlamamıştı. Hala salak salak bakıyordu yüzüme. El hareketlerini mi yanlış yapmıştım, adam farklı bir sihir tekniği kullandığı için mi hareketlerime anlam verememişti, bilmiyordum. Tavşanları gösterip yine el hareketleriyle şapkadan çıkarır gibi yaptım. Tık yok. Hayatımda bu kadar geri zekalı bir sihirbaz görmemiştim. Birkaç denememden sonra “Tööbe tööbeee” diyerek güvercinlerine döndü, ıslık çala çala hayvanları beslemeye devam etti. “Merak etmeyin,” dedim, “sizi ele vermeyeceğim”. Gözlerini kısıp tek kaşını kaldırarak yüzüme baktı.

“Git lan içeri! Alırım ayağımın altına! Eşşoğlueşşek seni!”

O anda adamın gözlerinin ileri derecede bozuk olduğunu, bu yüzden hareketlerimi anlamadığını fark ettim. Belki elbise giymiyordum ve kısa saçlıydım ama düpedüz kız çocuğuydum ben. İnsan bir bakışta anlardı yani. Tam cevap verecekken annem balkona koştu. Gürültüyü duyup gelmiş. Adamla birbirlerine bağırıp çağırmaya başladılar. Yok efendim terbiyesizin tekiymişim, abuk subuk konuşup hareket çekiyormuşum; buraya gelirse kemiklerimi kırarmış falan. Annem de durur mu? Adama giydirdikçe giydirdi çocukla çocuk olduğu için. Sonunda adam iyice sinirlenip eline geçen ilk şeyi bize fırlattı. Ne yazık ki fırlattığı şey bir tavşandı.

Zavallı hayvan, bizim balkona düşerken fiziksel bir zarar görmedi neyse ki ama psikolojisi altüst oldu tabi. Ben bir yandan adama sinirimden, bir yandan tavşana üzüldüğümden ağlamaya başladım. Annem ağladığımı görünce iyice çıldırdı tabi, adama demediğini bırakmadı. En son hayvan hakları derneğine şikayet edeceğini söylerken adam küfür edip balkonu terk etti. Annemle bir süre balkonda kaldık, tavşanı okşayıp sakinleştirdik. Biraz da olay üzerine konuştuk. “Olmaz olsun böyle sihirbaz,” dedim, “adamın potansiyel velinimetine saygısı yok, üstüne üstlük, iş gereçlerinin de vebalini boynuna alıyor!” Annem kullandığım kelimelere gülmeye başladı. Akşam babama olan biteni anlatırken en çok bunun üzerinde durdu diyebilirim. Öfkesinden kelime haznem sayesinde kurtulması, bir de üstüne mutlu olması hoşuma gitmişti. Kariyerimi bunun üzerine kurmam küresel bağlamda faydalı olabilirdi.

O akşam yeni tavşanım Hokus’la oynarken bir yandan da gelecekte alacağım Nobel barış ödüllerini düşünüyordum.

Nahilist Manifesto

1.İçimizdeki Nah
Hepimizin bildiği ve çoğumuzun sevdiği bir hareket olan nah, üç parmak, üç harf ve üç anlamdan oluşmaktadır. Şu anda konumuz olan nah, nihilizm, anarşizm ve hedonizmin birleşmesiyle oluşmuş, temel gereksinimlerimizi ortaya koyan bir tepkidir.



2.Nihilizm
Atın! Atın! Eskimiş beklentilerinizi atın! Neslimizin üzerine çöken umutsuzluğu, varoluşsal kaygıları, nefret ettiğiniz çaresizliği kucaklayın! Hayal ettiğiniz gelecek ne yazık ki gelmeyecek, bunu kabullenin. Kabul ettiğimiz değerler pamuk ipliğine bağlı. Sürekli günü kurtarıyor, günlük/anlık ruh halimize göre tepki veriyoruz. Olaylar gerçekleştikçe sinirleniyor, gündem değişince, henüz olgun bir karşılık veremeden tüm öfkemizi unutuyoruz. Duygularımızın sürekliliği altı ayla sınırlı. Düşüncelerimiz her kitapla, her haberle, hatta bazen kulaktan dolma bilgilerle değişebilecek kadar kırılgan. O halde s.ktir edin .mına koyim. Ruh haliniz, hormonlarınız bu kadar baskınsa “asla yapmam” demeyin. Şartlar gerektirdiğinde nah yapmazsınız. Ama “boş işler bunlar” demeden önce de bir düşünün, sizin de değişime ön ayak olabileceğiniz veya en azından katkıda bulunabileceğiniz zamanlar olabilir. Olmaz olmaz demeyin, şansınızı deneyin.



3.Anarşizm
Bir siyasal sistem olmakla birlikte anarşizm, öylesine topluma mal olmuş, öylesine içimize işlemiş bir kavramdır ki, babaannelerimiz bile enteresan bir olay çıktığında “anarşikler neler yapıyor bak” diyebilir. İsterseniz siz de uslu bir çocuk olup Şirinler’i görmek yerine biraz yaramazlık yapıp anarşist olabilirsiniz. Kofti anarşist ama olsun, bunu yapamayanlar da var. Nahilist oluşuma göre anarşist olmak için, anarşizm ilkelerini benimsemeniz veya sağa sola Molotof kokteyli atıp olay çıkarmanız gerekmiyor. Otoriteyle karşılaştığınızda ve yaptırımı kabul etmediğinizde nah yapın, yeter. Tutarlı olup görüşünüzü savunursanız, hoşlanmadığınız durumları değiştirmek için harekete geçerseniz artı puan kazanırsınız. En yüksek puan harekete geçtikten sonra “amaaan, sıkıldım artık ne uğraşacam” demeyen gerçek tutarlılara verilecektir. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.



NOT: Anarşist oluşumlara katılıyor musunuz bilmiyorum ama herhalde hepinizin karşı çıktığı bir şey vardır. En azından internet sansürüne karşı çıkın yani, hepiniz kullanıcısınız nihayetinde. Neyse, böyle yürüyüşler, bilmem neler düzenleniyor ya, bunlarda bir sürü konuşma da yapılıyor. Benim önerim bu konuşmaları basit bir hareketle süslemek. Misal, bir milletvekilinin, hatta başbakanın konuşmasını dinliyorsunuz. Dangalakça bir şey mi söyledi? Meydanda toplanmış kişiler adamı yuhalamak yerine kaldırsalar kollarını, gösterseler nahlarını, çok açık bir tepki vermiş olmazlar mı? Üstelik medya değeri de daha yüksek. Şiddetle öneriyorum.



4.Hedonizm
Hayat keyiften ibaret olmasa da aslında hepimiz yaşam süremizi olabildiğince keyifli geçirmeye, bir diğer deyişle “mutlu olmaya” çalışıyoruz. Nesille mi ilgilidir, tarihin başlangıcından beri böyle miydi bilmiyorum, toplumsal davranışlarımız bile bireysel mutluluğumuza hizmet ediyor. Yani Fransız Devrimi aslında bir halk hareketiydi ama her katılımcı bireysel mutluluğunu ön planda tutarak dünyayı değiştirdi.



Şimdiye kadar nahı olumsuz durumlar karşısında bir tepki olarak inceledik. Ne var ki, bu güzide hareketin kullanım alanları mutsuzlukla sınırlı değil. Çaktırmadan arkadaşlarınıza gösterdiğinizde öküz gibi kahkaha atmanıza da neden oluyor, bazen de sıcacık bir selama dönüşüyor. Hatta kendi yaptığınız naha bakarken kah düşüncelere dalıyor, kah mal mal gülüyorsunuz. Dolayısıyla nahın bireysel mutluluğa katkısı tartışılmaz. Ara sıra yapın, yanılmadığımı göreceksiniz.



5.Orta parmak emperyalizminin sonu
Kendi kendinize sorduğunuzu duyar gibiyim, “neden nah?” Çünkü nah içimizden biri, kültürümüzün önemli bir yapıtaşı. Dış mihraklar tarafından hayatımıza sokulan orta parmağın coğrafyamızdaki öncülü. Ayrıca Zumi ile yaptığım konsept çalışmam bunun üzerineydi, tekrar bir sürü insana diğer hareketi yaptıramam. Hazır elimizde kültürel bir miras varken bunu değerlendirmeli, artık gerçek anlamıyla kullanmaya başlamalıyız. Bu, mutluluğu arayan herkes için yapılan bir çağrıdır.

japonluğumu kaybetmiş değilim

ama artık dişli bir japonum.

her japon gibi manzara bulunca kaçırmıyorum, gece bile.

bazen de günümü küçük ayrıntılarla güzelleştiriyorum, evet.

ve anlamsız sanatsal hareketlerden vazgeçmiyorum.

yine de fotoğraf tutkum asosyal olduğum anlamına gelmemeli.
arkadaşlarıma sinsice yaklaşır, deklanşöre basarım.

silivri mahkemesi çalışıyor

resmen google'ı kapattılar lan!

komplo teorime göre tüm bu kapatmalar silivri mahkemesi'ni az biraz çalıştırmak içindi. hatta şöyle cereyan etmiş olabilir:

- başkanım, silivri mahkemesi'nde çalışmıyorlar. valla bakın, işleri yok, bütün gün çay içip geyik yapıyorlar. salla başı al maaşı yaparken bile biraz çalışıyor gibi görünmek gerek, ayıptır.
- n'oldu lan, vatandaşın ödediği vergiyi falan mı düşünmeye başladın dümbük?
- haşa başkanım! o nasıl söz?! diğer devlet dairelerinden fark eden olursa başımıza iş alırız diye şeyettim. zaten pek çalışmıyorlar, işi tamamen bırakırlarsa olay çıkar.
- ne bileyim, kapatın gitsin o zaman.
- adamları yerleştirecek bir yer bulmak zor başkanım. bizim amcaoğullarını yerleştiremedik daha.
- iş bulun o zaman adamlara, hayret bir şey! site falan kapattırın, ne bileyim...
- siz... bir dahisiniz başkanım!

işte o gün bu gündür silivri mahkemesi çalışıyor, siteler pıtır pıtır kapanıyor. vatana millete hayırlı olsun.

zannedersem tek eksiğiniz...

bu devirde kendi işini kendin göreceksin şekerim. sosyal medya derinden ihtiyaç duyduğun, yokluğuyla uykularını kaçıran "dislike" butonunu sana sağlamıyorsa sıvayacaksın kolları, kendi butonunu yapacaksın. işte böyle:

|=q Dislike|

şimdi her ilgimi çeken şeyi beğeniyormuş gibi yapmak veya beğenmediklerime tepkisiz kalmak yerine yorumlarda her şeye posta koyabilirim, her türlü sosyal ortamın içine limon sıkabilirim. hahhaaayt! resmen bir ferahlama geldi, iyi mi?

öfkeyle kalkan hayal kırıklığıyla oturur

murat menteş'i hiç sevmem. islami tandansı falan beni hiç ilgilendirmiyor, derdim bu değil. başından beri sinirime dokunan şey çok iyi bir yazar olmadığı halde hemen herkesin kendisine bayılıyor olmasıydı. o da zevktir, renktir, eyvallahtır. ben iki kitabını okudum ve beğenmedim, beğenene engel olmak istemem.

ne var ki şu israil-türkiye olayında sinirlerimi öyle zıplattı ki, sabah sabah "hassiktir lan salak" dedim. ilk sinirin verdiği gazla yazı yazmak yasaklansın, insanlar durup dururken komik duruma düşmesin. şöyle ki, 31 mayıs'ta murat menteş, afili filintalar'da şu cümleyi kurmuş: Onları öyle pataklayacağım ki, "Keşke çocukken ölseydim" diyecekler!

ben bu cümledeki çaresizliğe çok üzüldüm. o da çok üzülmüş, çocuk gibi asarım keserim diye ağlıyor dedim kendi kendime. ta ki bugünkü yazısında sık sık "siyonist" kelimesini kullanıp yine aynı çocuk edasıyla atıp tuttuğunu görene kadar. taksim'de israil'e tepkilerini "allahuekber" nidalarıyla dile getirenleri gördüğümde sinirlendiğim kadar, belki daha fazla, sinirlendim.

abi senin aydın olman gerekmiyor mu? nasıl olur da israil devleti yerine yahudi ırkını suçlarsın? demek istediğin bu değilse, derdin israil devletiyse, nasıl kelimelerine dikkat etmezsin sen? yazar olacaksın bir de... denyo. politik bir meselenin dini platformda tartışılması öyle tiksindiriyor ki beni. bir devletin uyguladığı manyakça politika nedeniyle bir "ırkın" hedef tahtasına oturtulması vicdansızlık. bunu yapan bir yazar olunca, rezalet.

murat menteş'in çaresizliğini, öfkesini anlamıyor değilim. aynı tepkiyi son günlerde binlerce insanda görüyorum. filistin bayrağıyla sokaklara dökülmesem de ben de israil hükümetine ve izlediği politikaya yıllardır tepkiliyim. ama bir yazar, işe yarayacak bir şeyler yapacaksa, öfkesini akıllı kullanmalı, akıllı yazmalıdır diye düşünüyorum.

afili filintalar ve afisiz dostların mücadelesi burada toplanan imzalarla sürüyor. işlevselliğine inanmadığım için imzamı atmadım ama inananlar buyursunlar.

taksim 19.00 civarı

bunlar sakallarıyla ve filistin/arabistan bayraklarıyla cihad ekibi olarak "allahuekber" diye bağırıyorlar...

bunlar emperyalizmin yıkılacağını söylerken "kahrolsun israil ve işbirlikçi akp" diye bağırıyorlar.

bunlar tam birleşecekleri yerde bekliyorlar.

ben bir an şu polisin elindekinin ne olduğunu merak ediyorum.
aklıma no country for old men geliyor.

dünyanın bütün politikacıları, birleşin! biz de bir şeyleri değiştirmek için bombayı nereye atacağımızı bilelim!

sultanzumi

dün istanbul'un fethi büyük bir coşkuyla kutlandı. ve her kutlamada olduğu gibi, olan yine trafikte kalan istanbullular'a oldu. (inci vardar istanbul'dan bildiriyor.)

bir şeyin kutlanması benim algı eşiğimden geçmediği için ben görmedim tabi o coşkuyu. benim gördüğüm şey, beşiktaş trafiğinin asfaltına su kaçırıldığıydı. biz de sultanahmet'e gitmek için tramvaya bindik. tramvayı hiç sevmem. toplu taşıma araçlarına karşı genel (ve bir o kadar elitist. hıh!) bir tiksintim var zaten. çok kalabalığız. sokaklar halihazırda tıklım tıklım, toplu taşıma araçları bunun daha klostrofobik olanı. velhasıl kelam sultanahmet'e ulaştık, köfte yedik, yürüdük, kahve içtik. orayı hep sevmişimdir. karanlıktı ama biraz japon turistlik yapmaktan kendimi alamadım.



semazen gösterisi yapmışlar. bir saz heyeti alakasız şeyler çalarken tek bir semazen de fırıl fırıl dönüyordu. turistler türk kahvesi ve nargile eşliğinde gösteriyi izlerken yanlarından geçtik. bir lokma, bir hırka yeterdi, bir de kira derdi olmasa diye geçirdim içimden. güzelim adamların bir rakı mezesi olmadığı kaldı, belki o da olmuştur. ama onun fotoğrafını çekmedim. kedi buldum onun yerine.


kahve içtiğimiz yer medusa'nın kafası mıydı, evi miydi, neydi? çok hoş bir yerdi. sonra müziği bozdular, biz de açık hava görmüş her ev kuşu gibi esnemeye başlamıştık, kalktık.

oralarda yaşamak isterdim. ama sadece oteller, turistik eşya dükkanları ve trafik müşavirlikleri var. doğru düzgün araç trafiğinin olmadığı yerde bu kadar müşavirliğin neden bulunduğunu anlamadım.


oradan sirkeci'ye yürüdük. ışıl ışıl sultanahmet'ten sonra bomboş bir alandı. bir taksici beşiktaş'a gitmeyeceğini söyledi. biraz daha yürüdük. durakta bir taksiye bindik. kapıyı kapadığımızda başka bir taksici kafasını camdan içeri soktu, "ayıptır bu yaptığın" diyerek bizim taksiciye çotaaa diye geçirdi. bizimki indi arabadan, kavga başladı. aslı olsaydı gülerdi. ben şaşkındım. şaşırınca donarım ben. ağzımı kapatan elimle salak gibi kaldım yine. bir yandan insek mi diye diyoruz, bir yandan kavgaya sebep olduğumuzu düşünüyoruz... bir dilemma, bir kaygılı bekleyiş derken ayrıldı bunlar, taksici arabaya bindi, ilerledik. adam yolda birini arayıp bir minibüs dolusu kavgacı gençlik istedi, durağı taksicilerin başına yıkacakmış.


sonra eve gidip zohan'ı izledik. meğersem film çok komikmiş, beklemiyordum.

sanki alakası yokmuş gibi ama bu yazı aslında birlikteliğin birkaç saati üzerine. rapor görünümüne rağmen mutlu bir yazı. satır araları yok gibi, her şey mekanmış gibi. ama her cümlesi "ben" olduğu kadar "biz".

zumina(h) - a.k.a. "her yerde nah var"

ilk konsept çalışmam.